Speciaal voor de Sint Petrusbasiliek maakte Suzan Drummen (Heerlen, 1963) deze vloerinstallatie. In het monumentale gebouw zijn veel bakstenen, die het interieur een robuuste uitstraling geven. Drummen zet daar een kwetsbaar gebaar tegenover. Met spiegels en kleine, glansrijke elementen heeft ze een delicaat kantwerk op de vloer gemaakt, in het koor achter het altaar. Het forse karakter van de architectuur wordt daardoor zowel benadrukt als gerelativeerd.

Dit werk kun je eigenlijk niet in één keer zien. Je moet er omheen lopen, erlangs bewegen en er even bij blijven hangen. Tijdens het maakproces besteedde de kunstenaar veel tijd en aandacht aan de maatvoering, het kleurgebruik en de lichtinval. Veel materialen zijn reflecterend en daardoor verandert het werk steeds: het licht verschuift, de glas-in-lood ramen lichten op en verdwijnen weer. Het beeld is nooit twee keer hetzelfde.

De combinatie met de kerkelijke omgeving maakt dat de installatie voelt als een visuele rustplek. Alsof je even uit de dagelijkse drukte stapt en in een andere wereld terechtkomt. Eentje waarin minder haast is en waarin de geest zich kan richten op schoonheid en hoop.

Suzan Drummen staat bekend om haar grootschalige, tijdelijke installaties waarin honderden vaak kleurrijke materialen — zoals glimmende stenen, kristallen en alledaagse voorwerpen — met de hand worden gerangschikt tot uitgestrekte patronen op de vloer. Samen met een team van lokale vrijwilligers werkt zij hier dagenlang met grote toewijding aan. Haar installaties worden veelal specifiek ontworpen in relatie tot de architectuur van de ruimte waarin ze worden gepresenteerd. Ze exposeerde onder meer in museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam, het Bonnefantenmuseum in Maastricht en het Koninklijk Paleis in Amsterdam.