And once the old world…, (2020)

Hoe zou een nieuwe wereld eruit kunnen zien als de oude om haar as is gedraaid? Stijn Peeters (Valkenswaard, 1957) nodigt bezoekers uit om hierover met elkaar in gesprek te gaan.

Het jaar 2019 leek wereldwijd het jaar van de massale protesten. Overal gingen mensen de straat op. Voor democratie, het voorkomen van ecologische rampen of de strijd tegen racisme, corruptie en politiegeweld. Toen in 2020 de coronapandemie de wereld stilzette, leek het alsof deze protestbewegingen zouden verdwijnen. Het tegendeel bleek waar.

Het schilderij op de vrijstaande wand toont geen letterlijke verslaggeving, maar samengestelde scènes geïnspireerd op de protestbewegingen van 2019 en 2020. Actualiteit, geschiedenis en verbeelding lopen door elkaar in drukke, gelaagde composities. Peeters verbindt hierbij hedendaagse gebeurtenissen met historische beeldtaal en voorstellingen.

De titel — ‘And once the old world has turned on its axle so that the new dawn can dawn, then ah then…’ — is een quote uit de roman Nights at the circus van Angela Carter uit 1984. Carter gebruikt het circus als metafoor voor een wereld in verandering, waarin bestaande machtsverhoudingen en sociale rollen — vooral rond gender en vrijheid — op losse schroeven komen te staan. De zin verwijst naar de hoop op een nieuwe, rechtvaardigere wereldorde.

De 47 tekeningen functioneren als een visueel dagboek rond hetzelfde thema. Ze tonen losse associaties en studies: flarden van protest, alledaagse scènes en politieke verwijzingen. Samen vormen ze een veelstemmig beeld van een wereld die kantelt.

Stijn Peeters’ kunstenaarschap is geworteld in engagement. In zijn schilderwerk kiest hij voor maatschappelijke thema’s en experimenteert hij met klassieke, theatrale composities van oude meesters.

Tijdens de tweede lockdown schreef Bertrand Tillier het essay Peindre l’Histoire du temps présent over dit werk. De oorspronkelijke Franse tekst, samen met een Nederlandse en Engelse vertaling, is opgenomen in de bijbehorende catalogus.